Taal document

Datum

10 mrt 2014

Documentsoort

Vreemdelingenrecht

Trefwoord

Kinderpardon
Artikel 8 EVRM

Organisatie

Rechtbank Den Haag

Rechtbank Den Haag, 13/25299, 10 maart 2014

Datum

10 mrt 2014

Gerechtvaardigd onderscheid tussen vreemdelingen met een asielverblijfsvergunning en vreemdelingen met een reguliere verblijfsvergunning met betrekking tot het kinderpardon.

De staatssecretaris heeft de aanvragen afgewezen omdat niet is voldaan aan de voorwaarde uit de Kinderregeling dat ten behoeven van vreemdeling 1 een asielaanvraag moet zijn ingediend. De moeder van vreemdeling 1 is eerder in het bezit geweest van een reguliere verblijfsvergunning onder de beperking vervolging van mensenhandel. De vreemdelingen hebben aangevoerd dat het onderscheid in de Kinderregeling tussen vreemdelingen met een asielachtergrond en aanvragers met een reguliere achtergrond onrechtmatig is en in strijd met internationale verdragen.

Uit het arrest Butt t. Noorwegen van het EHRM (47017/09) van 4 december 2012 en de uitspraak van de Afdeling van 13 november 2013 in zaak nr 201207970/1 maakt de rechtbank op dat door ouders gemaakte keuzes mogen worden toegerekend. Indien aan het kind een verblijfsvergunning op grond van de Kinderregeling zou worden verleend, zouden de ouders ook een verblijfsvergunning krijgen. Er is een risico dat ouders de positie van hun kinderen misbruiken om een verblijfrecht te verkrijgen.

Voorts heeft de staatssecretaris naar het oordeel van de rechtbank zich in redelijkheid op het standpunt kunnen stellen dat een objectieve en redelijke rechtvaardiging aanwezig is voor het gemaakte onderscheid. De staatssecretaris heeft daarbij kunnen wijzen op het verschil in verantwoordelijkheid van de overheid voor asielzoekers en voor andere vreemdelingen, dat de positie van vreemdelingen tijdens de asielprocedure verschilt van de positie van andere vreemdelingen en ook gewicht kunnen toekennen aan de omstandigheid dat asielprocedures lang en slepend kunnen zijn. Er is geen sprake van strijd met artikel 14 EVRM. De staatssecretaris heeft zich ook op het standpunt mogen stellen dat geen sprake is van het recht op eerbiediging van het privéleven, alle voor die belangenafweging van betekenis zijnde feiten en omstandigheden zijn kenbaar betrokken.